Nieuws

Zo’n verhaal van Marten Blom: Soms moeten de goeden onder de kwaden lijden

Een kort verhaal in vier delen. Deze week het derde deel van:

Soms moeten de goeden onder de kwaden lijden

Vorige week in ‘soms...’: Arend, voormalig deurwaarder, weet nog steeds niet dat hij dood is. Tot Miguels schrik komt hij op huisbezoek.


Arend leek het te merken, want hij zette een stap achteruit.

‘Sorry,’ zei hij. ‘Ik wou je niet laten schrikken.’ Jij hebt geen idee hoe hard je mij hebt laten schrikken, dude! dacht Miguel.                                                                                                                                               ‘Maar,’ ging de man verder, ‘zou je wat voor mij willen doen?’ Miguel slaagde erin met zijn hoofd te knikken.                                                                                                                                                                   ‘Kan je deze brief aan je ouders geven?’ Terwijl Miguel zijn arm strekte om de brief aan te nemen, veranderde de toon van Arends stem.

‘Ik heb nog een appeltje met ze te schillen.’ Arends stem klonk zo venijnig, dat Miguel de brief bijna liet vallen. Toen hij weer opkeek, was Arend weg.

Donderdag. Arend.

Arend was geïrriteerd. Of, eigenlijk dekte dat de lading niet. Een soort... razernij. Dat was het eerder. Hij werkte aan zijn derde brief. Hijgend als één of ander wild beest bewoog hij zijn Parkerpen in een parodie op zijn sierlijke handschrift over het papier. Hij was het zat. Deze keer was hij zo beknopt mogelijk. Die mensen wisten verdomd goed hoe de vork in de steel zat. Arend merkte dat hij geen geduld meer kon opbrengen voor al dat gedoe met aanmaningen en acceptgiro’s. Gewoon, keihard cash betalen wat je schuldig bent! Hij frommelde de brief met als klauwen aanvoelende handen in de envelop en gooide de deur van zijn studeerkamer wijd open. ‘Opzij!’ brulde hij tegen de zojuist omhoogkomende makelaar. De man rende de laatste treden van de trap af en was met een paar sprongen bij zijn auto. Grind knerpte onder de banden en de motor brulde terwijl de makelaar zich uit de voeten maakte. Hij is nooit meer terug geweest. Blindelings stuurde hij zijn BMW de weg op, om onmiddellijk geschept te worden door een vrachtwagen met oplegger van Spaansen Beton B.V. Maar dat alles ontging Arend, die doelgericht voortstapte, op weg naar de familie Da Silva.

Donderdag. Miguel.

Miguel was de hele nacht op geweest. Eerst had hij Arend nagetrokken. Gelukkig was er veel te vinden over de voormalige deurwaarder van de Belastingdienst. Toen moest hij, in navolging van Arend, een brief schrijven die even eenvoudig als doeltreffend was. Hij moest het maar beschouwen als een werkstuk voor school. Maar dan wel het allerbeste werkstuk ever. Of het trof doel, of helemaal niet. ’s Morgens was hij natuurlijk een wrak. Hij wist dat de deurwaarder terug zou komen. Het was gewoon altijd hetzelfde patroon. Na het ontbijt deed Miguel net alsof hij naar school ging, maar na een omweg fietste hij gewoon naar huis. Zijn ouders waren allebei naar hun werk vertrokken, zag hij tot zijn opluchting. Miguel stortte zich meteen weer op wat hij inmiddels zijn werkstuk noemde. Hij zorgde ervoor dat alle informatie voorzien was van het briefhoofd van de Belastingdienst. Het geheel ademde efficiency uit, gewoon een overzichtelijk informatiepakket. Nu was het tijd om alles uit te printen via de bluetoothverbinding met de printer in zijn vaders kantoor. Hij kreeg een klein beetje een gevoel van controle, dat het ging lukken, toen hij een geritsel in het kantoor hoorde dat anders klonk dan geprint. Op zijn hoede sloop hij naar de openstaande deur van zijn vaders kantoor. Met gefronste wenkbrauwen stond José da Silva de eerste pagina van Miguels werkstuk te bekijken.

‘Pa! Wat doe jij hier?’ riep Miguel.

‘Ik voelde me gewoon niet lekker, jongen. Besloot een dagje thuis te blijven, maar wat doe jij hier? En wat is dit?’ José hield een krantenbericht op dat voorzien was van het logo van de Belastingdienst. Er was een foto van Arend te zien in betere tijden. ‘Klokkenluider vindt onvoorzien einde bij spoorwegovergang’, kopte het artikel.

Volgende week het slot. 

|Doorsturen

Buienradar



Agenda