Nieuws

Zo’n stukje van Marten Blom: Simon

Simon

Van tijd tot tijd herinner ik mezelf aan ‘de opdracht’ die aan mij gesteld is; schrijf over Harlingen en/of over Parkinson. Wat wil het toeval nu: in de persoon van Simon Vestdijk komen die twee onderwerpen samen. Vestdijk is geboren en opgegroeid in Harlingen en is overleden aan een combinatie van Parkinson en de ziekte van Kahler. Over Vestdijk is eigenlijk alles al geschreven wat er te schrijven viel. Ook heeft hij elke prijs gewonnen die er te winnen viel. Het lijkt dan ook vanzelfsprekend dat hij ook door velen gelezen is. Dat is wel degelijk zo, maar… lezers van nieuwe generaties lijken minder geïnteresseerd te zijn in de ongeveer 200 titels die hij op zijn naam had staan. De Anton Wachter-cyclus is het meest bekend en naar ik begrijp, zijn de eerste vier delen daarvan het meest interessant. De vier daarop volgende delen zouden ‘de intensiteit van de eerdere puberteits- en adolescentenromans missen’. Van dat gebrek aan interesse door nieuwe generaties voor Simon Vestdijk en literatuur in het algemeen kan ik wel wat begrijpen. Het heeft te maken met de wijze waarop er getracht wordt om een omschrijving te geven aan een genre dat vernieuwend en onderscheidend zou moeten zijn. Als je een boek leest dat je wereld op zijn kop zet, zou je dat boek, binnen de grenzen van jouw leeservaring (of dat nu al het verzamelde werk van Donald Duck of Dostojewski is) ‘literatuur’ moeten kunnen noemen. Daar zou je mee zeggen dat dat boek iets met je doet, dat het je meer raakt of verrast dan andere boeken. Wat de regels precies zijn om literatuur ‘literatuur’ te noemen, weet ik echt niet. Ik weet wel dat hele volksstammen elkaar daarvoor naar de strot grijpen. En wat ik ook weet, is dat je literatuur niet moet afschrijven omdat het zo semi-intellectueel klinkt, want ik zal je zeggen waardoor mijn interesse voor literatuur gewekt werd: de plaatjes. Om duidelijker te zijn: de boekomslagen. Soms heb ik ook wel eens een tegenvaller, maar ik leen af en toe een bibliotheekboek omdat de omslag me zo aantrekt. En die kwamen uit een kast waarvan ik zomaar aannam dat het voor nieuw binnengekomen boeken was. Totdat ik het overduidelijke bordje ‘literatuur’ erboven zag. Ik zeg niet dat ik morgen een deel van de Anton Wachter-cyclus leen. Daarvoor heb ik misschien nog een te groot vooroordeel naar vaderlandsche literatuur, want: depressies, regenbuien en existentieel geneuzel? Maar ik weet wel dat het beter is om spijt te hebben van iets dat je wel gedaan hebt, dan om spijt te hebben van iets dat je niet gedaan hebt.

 

|Doorsturen

Buienradar



Agenda