Nieuws

Zo’n stukje van Marten Blom

‘Het c-woord’

Maandag 12 oktober 2020. Corona is het ‘c-woord’ geworden, zoals kanker het ‘k-woord’ werd. We zijn die hele K-corona zo zat, dat we het er bijna niet meer over hebben. Zeg, spreek voor jezelf, denk je misschien. Nou, bij deze dan: ik wil het hier wel over corona hebben, want het zou me niks verbazen als deze tweede lockdown ervoor gaat zorgen dat mijn op handen staande hersenoperatie voor onbepaalde tijd uitgesteld gaat worden. En dan te bedenken dat er meer mensen zijn die beter gebaat zouden zijn met een hersenoperatie dan met een covidbehandeling.

Ik noem Donald Trump. Geef die man een hersenoperatie in plaats van hem voor corona te behandelen, en red miljarden levens! Behandel Grapperhaus dan ook meteen maar voor zijn tijdelijke verstandsverbijstering en misschien is een massale shocktherapie voor studerend en feestend Nederland ook op zijn plaats.

Want ik weet ook nog goed hoe het was om je onverwoestbaar te voelen, maar het is wel wat lullig als je tijdens een weekendje bij je ouders je halve familie- en vriendenkring besmet.

En dan is er natuurlijk nog die opmerkelijke groep Nederlanders die ervan overtuigd is dat er helemaal geen corona bestaat, nou ja, behalve het biermerk dan, en dat gelijknamige verschijnsel dat wel eens ontstaat om de zon. Verder is het allemaal een verzinsel van de overheid, een stiekeme manier om ons allemaal onder de duim te houden en ons af te leiden van wat ze werkelijk aan het bekokstoven zijn. Het is dat mijn broer, die psychiater is, meer dan genoeg om handen heeft, maar anders had ik hem zeker gebeld met het dringende verzoek om wat busjes met verzorgers, dwangbuizen en verdovingspijlen naar het Malieveld te sturen. Maar goed, schelden en mensen belachelijk maken is heel makkelijk.

Wat veel moeilijker is, werd door Diederik Gommers gedaan. Zonder de alreeds aan influenza lijdende, pardon, zonder de Influencer Famke Louise een moment voor schut te zetten, legde de man geduldig uit hoe de vork in de steel zat. Dat soort geduld, maar ook een zekere mate van zelfbeheersing, mis ik al jaren bij allerlei discussies in de media, zowel in binnen- als buitenland. Het ‘debat’ tussen Biden en Trump had natuurlijk niets te maken met de betekenis van het woord ‘discussie’, laat staan ‘dialoog’. We konden hooguit spreken van een simultaan plaatsvinden van twee monologen.

Wat ik vaak zie bij discussies op TV: Een spreker die zich vooral op de camera en het publiek richt, terwijl zijn of haar opponent daar met een volslagen afwezige blik tegenover zit. Achter die afwezige blik gaat dan een eindeloos gerepeteerd verhaal schuil, dat uitgebraakt moet worden op het moment dat de tegenpartij (dus niet de discussiepartner) even naar adem snakt of bij een komma in zijn of haar zin beland is. Het is gewoon jammer dat een communicatievorm als gesproken taal door de evolutie heen ergens allang zijn hoogtepunt moet hebben bereikt, want blijkbaar zorgt het eindeloos toevoegen van nuance niet voor een verrijking, maar eerder voor een verwarring over de betekenis van woorden.

Natuurlijk kan zo’n spraakverwarring ook zijn lollige kanten hebben. Zoals een Thierry Bidet, pardon Baudet, die voor een achterban die smachtte naar een Jip en Janneke taalgebruik, begon over de uil van Minerva. De kans is groot dat hij probeerde te verwijzen naar de wijsheid van de Romeinse godin Minerva, maar voor zijn doelgroep was het waarschijnlijk handiger geweest om te spreken over Meneer de Uil van de fabeltjeskrant.

Om het goede voorbeeld te geven, geef ik bij deze ridderlijk toe dat ik bovenstaande, inclusief de kwinkslag over Meneer de Uil, zojuist op Google opgesnord heb. Het goede voorbeeld, daar bedoel ik dan mee dat het helemaal niet zo erg zou zijn om af en toe eens terug te komen op je woorden. Dat je ook niet alles weet. Om voor de verandering eens te luisteren naar andermans (of -vrouws) argumenten. En om je wat vaker te bedenken dat je een regering, of een land of een hele wereld niet bij elkaar brengt om tegen elkaar te knokken, maar om samen te werken. Voor dat andere hebben we al voetbal. En oorlog. Dat kunnen we al zo lang. Dat is nu zo langzamerhand gewoon saai.

|Doorsturen

Uw reactie


Buienradar



Agenda