Nieuws

Zo’n stukje van Marten Blom

Dierendag

‘Tja,’ zegt de  dierenarts, ‘ze is gewoon te dik.’

Op de onderzoekstafel, die tegelijk een weegschaal is, ligt ons konijn Snuf. Ooit noemden we haar Snuffie. Ze was nog geen twee maanden oud toen we haar kochten. Een glanzend zwart beestje keek ons toen met schrandere oogjes aan vanuit haar glazen winkelhokje. Nu ligt ze ons aan te kijken als de homp konijn die ze een jaar later is geworden. Ik kan je niet uitleggen hoe een konijn het voor elkaar krijgt om schuldbewust te kijken, maar dat is exact wat Snuf nu doet. Of misschien is ‘schuldbewust’ toch niet helemaal de juiste uitdrukking. Want het zou impliceren dat ze enige waarde zou hechten aan zaken als moraal of gerechtigheid. Terwijl Snuf geheel vrij is van scrupules. Ze lijkt altijd wel door te hebben wat wel en niet mag, alleen heeft ze daar gewoon schijt aan. Zolang ze ermee wegkomt, in elk geval. Op het moment dat ze op het matje wordt geroepen ziet ze er uitgesproken betrapt uit. Zo ligt ze nu op die weegschaal met haar bolle kop, met wijd open ogen, die niet zozeer om hulp smeken, maar eerder in het rond schieten, op zoek naar een plek waar niet iedereen naar haar kijkt en waar ze ongestoord wat kan uitvreten. Storm, met zijn zes jaar al een bedaard burgermannetje van een konijn, is van een heel ander kaliber. Ik hou hem met twee handen tegen mijn schouder, waar hij urmend en pruttelend nog verder in me lijkt te willen wegkruipen. Dat urmen en pruttelen komt mede door zijn permanent verstopte neus, waardoor hij regelmatig ook blaffend niest. Alsof hij zich, diep in zijn hart, eigenlijk een chihuahua voelt. Natuurlijk is het niet leuk voor zo’n beestje om altijd maar te moeten niezen, maar de dierenarts is het met ons eens dat we Storm geen plezier doen met nog meer antibioticakuren. Als klap op de vuurpijl heeft hij nu ook staar. Ook weinig aan te doen. Het beste wat Storm momenteel overkomt, is een aanmerkelijk betere relatie met zijn vrouw. Waar hij in het verleden vrijwel uitsluitend besprongen werd door de nymfomane Snuf, wordt hij nu alleen maar uitgebreid door haar afgelikt. Bovendien liggen ze tegenwoordig continu languit tegen elkaar uitgestrekt, als uitgeputte deelnemers aan een orgie, maar dan zonder de orgie zelf. Hoe is dit beter? Wel, bedenk je dan even dat Storm gecastreerd is.

Maar nu zijn ze dus met dieet. En dat is te merken. Voorheen deden we het oude voer elke ochtend weg om het met twee nieuwe, volle bakjes te vervangen. En hoewel ze tevoorschijn kwamen bij het rinkelende geluid van voer dat in bakjes werd gestrooid, gingen ze vaak niet meteen eten. Nu is dat wel anders. Mijn zoon ging eerst de porties zorgvuldig afwegen op advies van de dierenarts. Het had tot gevolg dat ze wat sneller klaar stonden voor het ontbijt en dat ze meteen gingen eten. Maar wat later merkte ik dat mijn zoon iets te streng werd. Zonder wegen gaf hij nu gewoon een stuk minder voer. Het had tot gevolg dat Snuf bij het eerste het beste geluid in de morgen als een gek door haar kooi begon te stuiteren. Als een sneeuwschuiver duwde ze met haar neus de etensbakjes door de hele kooi en zette ze voortdurend haar houten slaaphokje op zijn kop.

Vandaag geen herrie uit de kooi. Ik hoor tevreden geknaag en ik zie ze regelmatig tegen elkaar aan ‘chillen’. Af en toe krijgen ze een blaadje sla. Maar ik doe ze echt geen plezier door ze met dierendag vol te stampen; daar worden ze alleen maar vet en ongezond van. 

|Doorsturen