Nieuws

Dagboek van de Rebelse Huisvrouw

Lief dagboek,

En zo zitten we dan opeens in het jaar 2020. Was het nog maar gisteren dat we water en kaarsen in huis haalden vanwege het Magische Millennium? Was het gisteren dat we vol verwachting dat magische jaar 2000 indoken en het toch wel een lichtelijke deceptie was toen bleek dat alles goed gegaan was? Dat er niet één klein computertje gecrasht was, dat we voor niks al dat water en die kaarsen in huis gehaald hadden, dat we… Enfin. Hoe dan ook: we zitten nu in 2020 en ik wens een ieder een heel goed, mooi en gezond nieuw jaar!

Dan nu even in vogelvlucht de afgelopen weken en ik begin bij: 

19-12

Verjaardag van moe. O, haar verjaardagen van vroeger met de kamer vol visite, de lachende stemmen, de heerlijke jazzmuziek en de geur van eten! Beelden die ik nooit zal vergeten, al word ik honderd. Gefeliciteerd lieve moe. Ik hoop dat je, waar je nu ook bent, een geweldige dag hebt.

22-12

20.10 uur. Vriendin M. en eega komen straks, gaan met z’n allen naar de bokswedstrijd kijken tussen Badr en Rico.

23.40 uur. Heb zelden iemand zo teleurgesteld gezien als man van M. “Lieverd, het is maar een spelletje hoor”, probeerde M. hem te troosten. “Je kunt het amper serieus nemen toch? Het is gewoon wat meppen en meer niet.” Man van M. keek kwaad. “Mens…” begon hij maar toen leek hij zich te bedenken. “Ik las een leuke spreuk vandaag”, gooide hij het over een andere boeg. “Als liefde blind is, waarom is lingerie dan zo populair?”

“God o God”, murmelde M. die naast me zat.

23-12

Ik was vandaag zo bang dat ik eigenlijk in blinde paniek naar de huisarts of spoedeisende wilde rennen. Wat was het geval: pa had gehoorapparaat op proef maar het beviel niet en we zouden het terugbrengen. Haalde pa op in Harlinga, deed het gehoorapparaat alvast in m’n jaszak en toen hoorde ik het: een vreselijke piep. Dagboek: ik was ervan overtuigd dat het m’n lichte tinnitus was die opeens op hol geslagen was. “Hoor jij het ook?” vroeg ik aan pa maar hij hoorde niks. Eenmaal aangekomen bij Beter Horen had ik een hartslag van minstens 300 en kon nauwelijks ademhalen. De gedachte dat deze piep nooit meer weg zou gaan was onverdraaglijk. De deur ging open en we waren aan de beurt. “Ik hoor uw gehoorapparaat piepen”, zei de mevrouw. “Hoort u het ook?” stamelde ik. Toen begreep ik het. Het was al die tijd het gehoorapparaat.

24-12

Naar stadje, ter hoogte van de Trekpleister liep ik achter twee vrouwen. “Waarom zou een oudere man wel een jongere vrouw mogen hebben maar een oudere vrouw geen jongere man?” vroeg een van de vrouwen aan haar vriendin. “Ik vind het zo oneerlijk; het is een schande dat…”

Kon de rest niet verstaan maar de vriendin zuchtte hoorbaar.

25-12

Eerste kerstdag. Pa, nichtje T. en man W. kwamen eten. Waarom gaat het met kerst altijd om eten dagboek? Stond ergens in de Bijbel: “Op 25 december is het de bedoeling dat de winkels helemaal uit hun plaat gaan en het volk zich volvreet”? 

“Volgend jaar krijgt eenieder een boterham met pindakaas,” mopperde ik.

“Vooral doen, het hele jaar door verwen je ons namelijk al genoeg met je kookkunsten”, zei man. Hij klonk wat hatelijk.

Hm.

31-12

11.12 uur. Heb lip verbrand aan gloeiende appelbeignet.

19.35 uur. We zouden naar nichtje T. en man maar eenmaal in de auto leek het alsof we tegen een wollen deken aankeken, zó dik was de mist. We bleven dus thuis.

01-01-2020

…en zo zitten we dan opeens in het jaar 2020. Was het nog maar gisteren dat we water en kaarsen in huis haalden vanwege het Magische Millennium? Was het gisteren dat we vol verwachting dat magische jaar 2000 indoken? Ja, het was gisteren en toch ook weer niet. We zijn miljoenen herinneringen, beelden en fragmenten verder. En met een beetje geluk, een heel klein beetje geluk, krijgen we er in net zo’n korte periode weer miljoenen herinneringen, beelden en fragmenten bij. De kaarsen en het water haal ik alvast in huis.

|Doorsturen

Buienradar



Agenda